fargar for auget


i det siste har det å strikka med ordentleg ubehandla sauete ull vore min favoritt. og det trur eg ikkje kjem til å endre seg i nærmaste framtid, for å kunne kjenne på ull som materiale frå sauen og setje pris på alle dei gode eigenskapene til ull er (g)ull verdt! dette hespet fekk eg i eit garnbytte (såkalt «yarn swap») med sjølvaste melody. ho har ein ekstremt gjennomført og vakker estetikk i alt ho lagar. garnet eg fekk var «hobbywool» frå latvia, latvisk ull som ser ubehandla ut. perfekt! eg likte spesielt godt dette naturkvite og nesten kittfarga hespet eg fekk. ser det ikkje flott ut nøsta opp? slikt kan eg glede meg over i laang tid. eg la opp til ein bitteliten begynderjakken.
untitled (6 of 32)
men eg skulle eigentleg snakka litt om fargar. for etter å ha lese «farvel, ting» sit eg att med kjensla at naturfargar er meir behageleg for auget. og eg trur det er rett, sjølv om sterke fargar gjer meg glad (spesielt dei blå og grøne). eg har litt lyst til å peila meg inn mot meir naturlege tonar av fargane eg vil strikka med. fargar som finnst i naturen rundt meg, her. den rustrosa genseren er kanskje ikkje eit eksempel på det (dette er «klassisk genser» frå pickles, for dei som vil vita), men eg tykte fargekomboen var interessant. og så har eg ein tendens til å lika rosa som ikkje er heilt rosa. dei mellomfargane. inni der ein plass, midt i mellom, der ligg eg.

Advertisements

valdres og skógafjall

valdres september kvart år prøver me å få til minst ein tur til valdres, der sambuaren har ei mormor og der det er ein støl me kan bu på. hausten kjem alltid tidlegare til valdres, og me blir stadig overraska over kor mange haustfargar som er ute. vakkert. valdres september
me gjekk tur. ikkje nokon «topptur» denne gonga, men langs ein liten grusvei. det var så definitivt bra nok. også kan ein ta avstikkere der ein vil. lufta er så frisk, og det er berre ljoden av bekkar og rasling frå små dyr i buskane.
valdres september det var òg her eg vart ferdig med min skógafjall! dette er eit design av dianna walla, som eg har møtt med tidlegare og som er er SÅ fan av. snakk om flink designer og blogger og generelt superbra person. eg brukte léttlopi, slik ho gjorde. den einaste fargen eg ikkje hadde i garnlageret mitt var den sellerigrøne i midten. bortsett frå den lysegrå fargen på toppen, er fargane mine litt annleis frå originaldesignet. akkurat nok til å passa meg betre. det er så mykje bra med denne, og sjølv om eg endte opp med å strikka ein storleik mindre enn eg skulle fordi eg såg feil i oppskrifta, passar den så fint! snakk om flaks. det blir definitivt fleire gensere i léttlopi, og gjerne fleirfarga med mønsterstrikk. så gøy å strikke! den vart dampa ved å varma vann i ein gamal tekjele på gasskomfyren, for så å ha eit fuktig kjøkenhåndkle under. det gjorde verkeleg susen! gøy å dampe eit plagg for første gong på denne måten. valdres september
så her er me, ved stølen der me overnatta, i gensere eg har strikka. han i tømmerhoggergenseren, eg i flunkande ny skógafjall. er det rart eg smiler?

27.9

untitled (11 of 32) nokre dagar vaknar ein, også er forskjellen på denne dagen og den for to dagar sidan som natt og dag. så deilig å ha ein roleg morgon og ein sårt trengt fridag. av og til merkar eg at å jobba meir enn fem dagar i strekk (særleg når ein slutter på jobb mellom kl. 18 og 19) ikkje er heilt optimalt for meg. men det går. idag ville eg berre fange det fine ljoset som kom inn på kjøkenet. og drikka ei kanne te for meg sjølv.untitled (12 of 32)
desse er teane eg drikk mest av for tida. den gule frå kusmi (som eg ikkje drikk for den såkalla «detox-effekten», men heller for smaken) er til morgonen, den blå frå løv er til kvelden og den siste med ingefær er til når eg kjenner meg litt pjusk. også blir eg litt mindre pjusk berre av å sjå på pakninga!
untitled (16 of 32) og desse bøkene er dei som er med meg rundt for tida. «farvel, ting» er skrive med ganske korte og nesten litt minimalistiske setningar, og eg merkar at for første gong på lenge flyr eg gjennom sidene. eg likar den. han er jo litt i ytterkanten av minimalisme med si tomme leilegheit, men i denne boka er det mange fine tips. og eg treng alltid å bli påminna at eg ikkje må samanlikne meg sjølv med andre. «strikk med norsk ull» er ei bok eg visste eg ville ha, og som eg må kikka nærmare på den komande uka. masse bra info om ulike saue- og garntypar i noreg, og fine oppskriftar der ein brukar norsk ull. så himla bra! nestan så eg kan kjenne sauelukta!untitled (30 of 32)
denne boka her, altså. eg var så heldig at den brått dukka opp i postkassa som ei gåve frå det norske samlaget – og tuusen takk! så utruleg mykje fint tilbehør, og no er eg heilt på fleirfarga mønsterstrikk-kjøret, kjenner eg!
untitled (32 of 32)
denne er nok favoritten min. geometriske og enkle mønster gjer seg så godt i kontrastfargar! og no har eg ei garnbyttepakke på veg frå island som visst kanskje inneheld garn til denne hua. gjett om eg gler meg!

å få nok av å ha meir enn meir enn nok

eg har tenkt på noko i fleire år. eg har lest om eit tema, eg har prøvd å oppnå det som har vore draumen, men så ofte har eg tulla meg bort og landa meir på motsatt side.

eg snakkar om minimalisme. færre ting.
eg snakkar om maksimalisme. meir liv.

og det seier eg, tenkjer du? eg som har: eit stappa skap, over tjue kilo garn, tretti mummikoppar på ei kjøkenhylle, fulle bokhyller? eg som pleidde å dra på shoppingtur for å bruke mest mogleg pengar når eg var tolv år? eg som har meir enn meir enn nok?

du har nok sett det. denne «bølgen» (å guri, eg mislikar det ordet) der folk vil ha eit enklare liv, mindre stress, mindre rot, færre ting, kvalitet, tryggleik. men det er noko ved det. eg har lese bloggen til leo babauta i fleire år, kondo si famøse ryddebok og samt den norske listelykke, og seinast sett «minimalism: a documentary about the important things» på netflix og lese bloggen til the minimalists. og alt dette tilrår eg.

men så må ein finna sin eigen veg inn i det, ut av det, kva enn ein kallar det. kva ein eigentleg vonar å få ut av alt dette. om dette er berre på grunn av at favorittkjendisen din er minimalist, eller om du kjenner det i marg og bein. hos meg så brusar det i blodet kvar gong eg får ei ledig hylle. det skjer ikkje ofte (og det tek mykje arbeid), men guri så deilig det er. på ein heilt anna måte enn når eg eter eit kakestykke for første gonga på lenge, eller når eg har fått noko fint til bursdagen som eg ønska meg. for dette har eg ønska meg meir: fred. rom gir meg fred i ein ellers så nervøs og følsom kropp. det gir meg lyst til å læra nye ting, til å bruka det eg har, til å sjå kor heldig eg er. og det er det finaste av alt.

for dette, dette treng eg ikke gjera. så heldig vart eg fødd. i noreg og greier. eg treng ikkje gjera dette, men eg gjer det allikavel. og de er velkomne på reisa mi om de vil vera med.

ting eg vil skriva om.

det er så mange tanker som ikkje vert skrivne. og det er jo heilt okei, men eg likte jo å blogge. når eg gjorde det. eg slutta først fordi eg tenkte at eg måtte ha store, ljose bilete for kvart innlegg for at nokon skulle gidde å lesa. og så slutta eg å ta bilete med mitt (fine og dyre) kamera og vart litt avhengig av instagram istadenfor.

uansett, her er eit par ting eg vil skriva om, når eg føler for det:

  • om å filma
  • om kva språk betyr for meg
  • om å ikkje ha eigne meiningar
  • om ting folk gjer som er vakre, utan at dei veit det sjølv
  • om å vera folkesliten
  • om å vera avhengig av sukker
  • om å sjå kor heldig ein er
  • om å leva med mindre saker og meir kjærleik og tid
  • om å ha få, nære vener
  • om å berre ville hjelpa til
  • om å få tilbake leselysta
  • om trening
  • om å vera serie-mordar (haha, berre ein sånn som slukar tv-seriar, altså)

det vart visst ei lita novelle dette her. jaja. sånt skjer.
så folkens; det kjem, det kjem. ein vakker dag.